Nepal - Project Dapcha

Het Dhulikhel ziekenhuis ligt in de gelijknamige stad in de provintie Kavre, 30 kilometer noordoost van Kathmandu. Het is een onafhankelijke non-profit organisatie die sinds 1996 allerlei gezondheidservices bied aan 1,9 miljoen bewoners van deze regio. Het ziekenhuis baseert zijn werkzaamheden op de idealen van sociaal gelijkheid, duurzame ontwikkeling en harmonie met natuur.

Omdat de ziekenhuizen met moderne voorzieningen onbereikbaar blijven voor een grootste deel van de Nepalese bevolking (zowel door fysieke afstanden als door de economische omstandigheden) heeft het Dhulikhel ziekenhuis een outreach program in het leven geroepen. Er zijn 12 verschillende gezondheidscentra opgericht in alle regio's van het land. Deze bieden doorlopend gezondsheidzorg aan alle lagen van de bevolking.

De centra worden niet alleen voor de basis gezondheidzorg gebruikt maar fungeren ook als voorlichtings-, preventie- en rehabilitatiecentra. De vrouwen die de centra bezoeken krijgen training en onderwijs in diverse gezondheidsgelegateerde thema’s met de primaire focus op moeder en kind zorg.

De ervaring heeft geleerd dat die vrouwen worden vervolgens de beste ambassadeurs voor de verspreiding van kennis over gezondheid en hygiëne binnen huns sociale omgeving. Bovendien bieden de outreach posts een platform voor verscheidene organisaties die zich bezig houden met het ontwikkelingswerk. Via de posten worden tegenwoordig allerlei activiteiten ontplooid waarvan de verbetering van de levensstandaard en gezondheid van de gemeenschap, zoals constructie van veilige drinkwatervoorzieningen, de doelstelling is.

Alle posten zijn tot stand gekomen door de sterke samenwerking tussen het ziekenhuis personeel en de lokale gemeenschappen. Sinds augustus 2009 verstrekt de outreach post Kattike Deurali Health Center, Kavre in samenwerking met Microkrediet voor Moeders leningen aan speciaal voor dit doel gevormde groepen vrouwen.

• Kenmerken
• Deelnemers
• Resultaten

Kenmerken

Als vervolg op een succesvol pilot project Kattike Deurali starten er in najaar 2010 drie nieuwe microkrediet projecten, elk in een afzondelijke outreach post. Zoals bij Kattike Deurali is het programma uitgewerkt en toegespitst op de specifieke behoefte van een groep vrouwen die via de outreach post van het ziekenhuis naast de benodigde gezondheid en hygiënetraining ook microkrediet kunnen ontvangen om de levensomstandigheden van hun gezinnen te verbeteren. Door de leningen wordt ook hun verbinding met het onderwijsprogramma versterkt.

Deelnemers

Hieronder volgt een korte beschrijving van de activiteiten van enkele van de deelneemsters aan dit project.

Geit als een opstapje naar een koe Naam: Sunkeshari Shrestha Leeftijd: 30 Status: Niet getrouwd, geen kinderen Sunkeshari heeft acht familieleden. Ze houdt zich voornamelijk bezig met landbouwactiviteiten. Zo is ze ook opgegroeid als klein meisje. Ze verbouwt maïs en tarwe en heeft twee oogsten per jaar. Dit is net genoeg voor haar en haar familie om een jaar van te eten. Helaas is het niet genoeg om er geld aan te verdienen, want ze houdt niks over om te verkopen. Bij een slechte oogst zitten ze dan ook meteen in de problemen. Sunkeshari heeft geen inkomen. Haar familie heeft een buffel en ze verkopen de melk. Dat geld gebruiken ze om wat extra’s van te kopen zoals suiker, melk en olie. Veel is het niet. Sunkeshari heeft bij Microkrediet voor Moeders ongeveer 7.000 roepies geleend (circa 60 euro). In haar groep heeft iedereen hetzelfde bedrag geleend. Ze vertelt dat de vrouwen in de groep dit bedrag in eerste instantie zelf bepaald hebben en dat dit vervolgens is aangevraagd bij Dhulikel Hospital. Zij hebben het goedgekeurd en over enkele weken zal het project van start gaan. Van de lening gaat Sunkeshari een geit kopen, want daarmee kan ze veel geld verdienen. Hiermee wil ze gaan fokken, zodat ze de geiten kan verkopen. Mensen komen van ver om in haar dorp geiten te kopen, dus ze hoeft er niet eens voor naar een ander dorp. Haar familie steunt haar enorm. Ze heeft gevraagd of ze het goed vonden als ze mee ging doen aan het micrkredietproject en haar familie was er erg over te spreken. Met het eerste geld dat ze verdient wil ze graag eten kopen. Ze wil ook graag geld sparen voor als ze niet zou kunnen werken, als ze ziek is. Ook als ze medische hulp nodig heeft dan kan ze haar spaargeld hiervoor gebruiken. Haar grote droom is om een koe te kopen. Als het goed gaat met de geiten en ze heeft geld voor eten en medische zorg, dan zou ze die heel graag willen hebben.

Kaarsen Naam: Kanchi Pariyar Leeftijd: 45 Status: Getrouwd, vier kinderen Kanchi behoort tot de laagste kaste, de Dalits. Deze Dalits houden zich bezig met naaiwerk en een beetje landbouw. Het is allemaal net genoeg om van te eten. Ze heeft twee dochters en twee zonen. Ze zijn 12, 17, 21 en 24 jaar oud. De oudste is al getrouwd en de andere drie zitten nog steeds op school. Vooral voor de jongen van 21 is dat een zeer kwalijke zaak, want het zegt veel over zijn houding; Normaal kom je van school als je een jaar of 16. Het leven van Kanchi is erg zwaar en ze leeft in een zeer ongezonde situatie. Haar man heeft namelijk nog een vrouw, waar hij ook kinderen mee heeft. Als een man twee vrouwen heeft, dan geeft dat grote problemen voor de eerste vrouw. Kanchi is zijn tweede vrouw, maar heeft ook grote problemen. Ze heeft geen spaargeld en verdient net genoeg om van te leven. Ze is een tijd lang ziek geweest en haar familie heeft nooit voor haar gezorgd en keek niet naar haar om. Ze heeft problemen met haar baarmoeder. Tijdens het interview geeft de arts aan dat het ziekenhuis per jaar een aantal operaties gratis uitvoert. Ze zegt dat ze gaat kijken of ze eventueel gebruik wil maken van deze operatie. Kanchi voelt zich zeker over deelname aan dit programma. Ze is gewend om voor zichzelf te zorgen is zeer gedreven om ook dit voor zichzelf te gaan doen. Ze wil graag kaarsen gaan maken. Ze heeft al eerder een training gehad om een kaarsenmal en kaarsen te maken. Nadat ze het geld heeft gekregen gaat ze dan ook meteen van start. De training heeft ze kunnen doen door een potje spaargeld van haar eigen community.

Geiten Naam: Goma Shrestha Leeftijd: 24 Status: Getrouwd, een zoon Goma heeft een zoontje van vier jaar oud en hij gaat naar de kleuterschool. Alles in haar leven draait om haar zoon. Ze wil zorgen dat hij een goede opleiding krijgt. Ze wil geen compromissen doen voor zijn opleiding, want ze wil er zeker van zijn dat hij een beter leven krijgt dan zij nu heeft. Ze wil geen andere kinderen. Haar man heeft geen baan. Ze kunnen bijna niet rondkomen en hebben heel erg weinig geld om eten te kopen. Zelf heeft Goma een piepklein eenvoudig winkeltje. Zij en haar man hebben ook een heel klein stukje land, maar het is veel te weinig om van te leven. De opbrengst van de oogst is niet genoeg voor haar gezin om van te leven. Haar man gaat daarom ook op het land van andere mensen werken om toch wat geld te kunnen verdienen. Het afgelopen jaar zijn de prijzen van eten en van schoolspullen enorm omhoog gegaan. Dat maakt alles alleen maar moeilijker. Ze is ook heel bang dat als er iets gebeurd met haar man of zoon, ze geen geld hebben voor gezondheidszorg. Ze is bezorgd dat als haar zoon ziek wordt of een ongeluk krijgt, ze dit niet zullen overleven. In de buurt woont haar schoonmoeder, haar schoonvader is vorig jaar helaas overleden. Haar eigen ouders ziet ze bijna niet, want die wonen ver weg en die waren ook niet zo blij met haar huwelijk. Dat onderwerp ligt nogal gevoelig, dus ze wil er verder niks over zeggen. Ze heeft zelf wel wat gestudeerd en is een van de weinigen in haar groep die wat kennis heeft van sparen. Ze zou daarom graag coördinator willen worden van haar groep, zodat ze de vrouwen kan leren om geld te sparen. Maar ze weet nog niet of dat kan, want ze bepalen met alle vrouwen samen wie de coördinator gaat worden. Ze wil met haar groep ook een gezamenlijke spaarpot maken, zodat ze andere vrouwen in hun dorp ook kunnen helpen en ze dezelfde kans geven om een bedrijfje op te starten, net als zij. Goma wil graag geiten gaan fokken, dus ze zal van haar lening een geit gaan kopen. Als ze dan zelf ook kan sparen wil ze dat haar zoon naar een boarding school gaat. Ze zou het geweldig vinden als hij ooit dokter zou kunnen worden, omdat gezondheidszorg zo belangrijk voor haar is. We vragen haar of ze dan zou willen dat hij terugkomt naar haar dorp. Ze zegt dat ze dat natuurlijk fijn zou vinden, maar ze gunt hem ook een baan op een andere plek als hij die kans zou krijgen. Voor haarzelf zou ze heel graag een buffel willen kopen van haar spaargeld. Haar man is ook heel blij met het microkredietprogramma. Nu zijn ze arbeiders en kunnen ze alleen werken als er ergens toevallig werk is. Het is voor hun familie een kans op een beter leven.

Coördinatie Naam: Khadga Bahadur Parjyar (man) Leeftijd: 51 Status: Getrouwd, 6 kinderen Naam van zijn vrouw: Majya Parjyar Khadga is de coördinator van een groep van 12 vrouwen in zijn dorp. Khadga is een bijzondere man. De meeste mannen houden zich nogal op de oppervlakte, maar hij wil graag meehelpen met zijn community om de armoede te overwinnen. Zelf heeft hij bijna geen onderwijs gehad. Hij vertelt dat hij wel zijn naam in het Engels kan schrijven. En hij is getrouwd toen hij 17 was. Twee van zijn dochters (27 en 31) zijn al getrouwd. Ook heeft hij nog drie zonen van 17, 21 en 24 jaar en nog een dochter van 19. Een van zijn dochters heeft problemen met haar hersenen en is pas nog opgenomen geweest in Dhulikel Hospital. We vragen hem hoe het komt dat hij als man zo betrokken is bij de vrouwen. Khadga vertelt dat hij ooit begon om een groep mannen te verzamelen voor een geldlening. Toevallig kwam hij toen in aanraking met Dhulikel Hospital, maar die gaven aan dat ze zich juist op vrouwen richtten. Zodoende veranderde de groep in een vrouwengroep. Khadga is heel gerespecteerd en hij drinkt geen alcohol. Daarom wilden de vrouwen graag dat hij coördinator werd. Hij zegt dat het microkredietproject zijn community veel heeft gebracht. Ze hebben veel geleerd over hygiëne en gezondheid, maar ook over ziektes en waarvoor ze allemaal hulp zouden moeten zoeken. Er is nu veel meer eten en alle kinderen kunnen nu naar school. Hij heeft vorig jaar ook acht vrouwen geadviseerd om naar de dokter te gaan voor een check up voor vrouwelijke problemen, wat vrij uniek is voor een man. Alles in zijn dorp is nu veel schoner en de kinderen gebruiken een toilet. Zijn vrouw heeft al eerder een lening gehad en heeft er toen varkens van gekocht. Hij laat ons een boekje zien waarin hij alle inkomsten bijhoudt, sinds ze zijn begonnen. Zijn vrouw heeft 6.000 roepies geleend en inmiddels zijn de eerste gefokte varkens verkocht. Ze wachten wel totdat ze volwassen zijn en verkoopt geen biggetjes, want die brengen minder op. Nu kunnen ze ook speciaal voer voor de varkens kopen. Hij vertelt trots dat zijn vrouw tot nu toe al 28.000 roepies heeft verdiend met de varkens in de afgelopen twee jaar. Zelf vindt hij niet het allerbelangrijkste wat dit project hem heeft opgebracht. Hij was bij de opening van het centrum en maakte als een van de weinigen muziek op het feest. Hij vindt het spelen van muziek een goede manier om meer betrokken te raken bij het Health Centre. Hij is heel modern ingesteld. Hij heeft een paar weken geleden een zwangere vrouw naar het ziekenhuis gebracht. Ze probeerden toen de ambulance zo dichtbij mogelijk bij het dorp te laten komen en hij droeg haar naar de ambulance. Dat is zeker nog anderhalf uur lopen. Hij wil laten zien dat hij heel betrokken is met zijn community en er alles aan wil doen om  de omstandigheden te verbeteren.

Resultaten

Het project loopt nog. De resultaten zijn nog niet bekend.