Halve marathon Angkor Wat 2011
Nienke Biemans rende zich rot voor microkrediet!Zondag 4 december 2011 rende Nienke Biemans zich rot voor de straatkinderen van Siem Reap en voor microkredieten voor moeders in Cambodja. Zij nam namelijk deel aan de halve marathon van Ankor Wat: in het tropisch warme Cambodja haalde Nienke voor elke kilometer die ze rende € 65,- op. Met een totaalbedrag van maar liefst € 1365,- heeft zij al rennend een hoop vrouwen geholpen! Lees hieronder het persoonlijke verslag van Nienke tijdens de Halve Marathon van Angkor Wat:
Ren Nienke Ren!
Siem Reap zondag ochtend om 4 uur. Mijn wekker gaat. Zonder twijfel of snoozen (een slechte gewoonte die ik mezelf aangeleerd heb) spring ik uit mijn bed en maak direct ontbijt klaar. Zonder dat ik echt zin heb in eten, werk ik een schaaltje cruesli naar binnen. Over 2,5 uur kan ik de laatste extra koolhydraten goed gebruiken. Het is nog pikkedonker en het is voor Cambodjaanse begrippen best koud. Toch waag ik het om een koude douche te nemen en goed wakker te worden. Op deze momenten mis ik een warme douche nog meer dan dat ik al doe! De zenuwen zijn overduidelijk aanwezig, die kriebels vliegen door mijn buik. Om 5 uur stap ik met Wiebke, één van de 20 vrijwilligers in huis, die zo lief is om ons aan te moedigen en foto´s te maken, op de fiets om de 10 kilometer naar de start te fietsen. Liz en Elaine, twee vrijwilligers die ook gaan lopen, vonden het idee om een tuk tuk te nemen iets meer aanspreken. Aan het eind van de straat wachten twee vrijwilligers van Green Gecko Project om het support team te versterken, echt geweldig! Terwijl we aan het fietsen zijn begint de zon langzaam op te komen en neemt de spanning toe! En daar sta je dan voor Angkor Wat, klaar om 21 kilometer te gaan hardlopen! Er is nu niks meer wat je kan doen om te zorgen voor een succesvol verloop van de race, behalve er keihard voor te gaan! De voorbereidende kilometers zitten in de benen, liters water en bergen gezond eten zijn genuttigd, de tips en adviezen zijn in me opgenomen (sommige dan tenminste!) en mijn speciale halve marathon iPod play list is gecreëerd. Voor de gelegenheid heb ik een speciaal Green Gecko outfit aangedaan, we moeten herkenbaar blijven! Het startsein klinkt; o help het is begonnen!!! Mijn hartslag stijgt nog voordat ik een meter gelopen heb. Ik voel alle spanning en sensatie door mijn lichaam gieren en daar gaan we dan! Het gaat me allemaal te langzaam, ik wil weg, naar voren! De eerste 3 kilometer ga ik veel te snel, maar ik kan mijn tempo maar niet aanpassen en besluit dat ik maar lekker moet gaan. De trance muziek die ik voor het eerste half uur uitgezocht had, zorgt er voor dat ik ook echt nergens aan denk en in een flow terecht kom. 
Na 4 kilometer loopt Liz ineens naast me! Wat een gezelligheid! Na een kilometer wat gekletst te hebben, wilde ik weer terug naar mijn playlist, de Arctic Monkeys stonden op het punt me gezelschap te houden, en op mijn eigen lopen richten. Liz is sneller dan ik ben, maar haar tempo was nog wel goed bij te houden en besloot daarom om op 20 meter afstand te blijven lopen. Het 8 kilometer bordje komt in zicht. Het gaat lekker, maar Liz loopt me toch iets te snel. Voel ik een pijn in mijn linker scheen? Zijn mijn kuitspieren al wat pijnlijk aan het worden? Ik weet het allemaal niet zeker, maar besluit Liz te laten gaan en te genieten van de honderden kinderen aan de kant. Ze houden hun hand op voor high fives, ze zwaaien en ik zwaai terug, ze lachen en ik lach terug, ik roep een whoehoe naar ze en krijg een aanmoedigingskreet terug! Wat een energie, ik lijk te vergeten dat ik aan het lopen ben, het gaat gewoon! Het 10 kilometerbordje komt in zicht. Het liedje (I´m Alive - Don Fardon) wat ik voor ieder 5km punt geselecteerd had, laat steeds op zich wachten, ik ben nog steeds te snel! Ik ben wat rekensommetjes aan het maken die ik steeds niet af kan maken doordat ik afgeleid wordt door al het leuks en moois om me heen. Een week geleden liep ik hier in mijn eentje, nu met duizenden andere mensen! En daar is het 14 kilometer bordje. Twee derde van de race zit er op, Wolfmother en Go Back to the Zoo hebben me laten genieten van hun up beat nummers, de tijd vliegt! Opeens zie ik het roze shirt van Liz voor me en kom ik in rap tempo bij haar in de buurt. Geen goed teken voor Liz. Ik heb mijn aanmoediging spee ch al klaar en mijn flesje water open voor haar. Ze heeft buikkrampen (water is dus geen goed idee) en besluit de eerste toilet die ze tegen komt te bezoeken. Als dat maar goed komt… Terwijl ik moedig doorloop, zie ik opeens dat mijn tempo erg gezakt is en heb er moeite mee om boven de 10km per uur te blijven. Steeds verhoog ik mijn tempo, ik verdwaal weer in de muziek en verdwaal in gedachtes. In gedachten heb ik Mary-Ann´s verjaardag bezocht, ben ik in Uden geweest, heb ik in Amsterdam mijn rondje gelopen, heb ik Pinkpop, Lowlands en uiteraard Festiland nog een keer bezocht, heb ik dialogen met verschillende mensen opnieuw gevoerd en ben ik toekomstplannen aan het maken. Ik denk aan de flesjes van Miranda om mijn middel en dat ze op mijn afscheidsborrel nog gevuld waren met verschillende bijzondere drankjes. En de iPod van Robert, die me tijdens al mijn Cambodjaanse kilometers enorm gesteund heeft. Deze gedachtes worden steeds onderbroken door het besef dat ik langzamer aan het worden ben. Ik merk ook dat de pijn in mijn kuiten wat erger wordt. Misschien toch maar snel wat meer ORS drinken, misschien worden de afvalstoffen niet uit mijn kuiten vervoerd. Ik weet er allemaal niet zoveel van, maar goed, baat het niet dan schaad het niet. Ondanks dat gaat het nog lekker. En ben ik volop aan het genieten. 18 kilometers, nog maar drie te gaan. We zijn er alweer bijna! De Foo Fighters nemen me mee terug naar de Marikenloop. Het liedje "Times like these" vangt aan en ik kan me zo helder voor de geest halen waar ik liep toen ik het hoorde tijdens de Marikenloop. Ik sta versteld van het plezier dat ik heb en de lach die maar niet van mijn gezicht verdwijnt! En ik realiseer me dat ik het ga redden in mijn gehoopte 2 uur en 10 minuten! Er staan monniken langs de weg, de hoeveelheid lokale kinderen neemt af en de massa´s toeristen neemt gestaag toe. Het wordt zwaarder, maar niet te zwaar. Ik heb besloten om nu echt extra gas te proberen te geven. Ik weet dat er mensen speciaal voor mij tijdens mijn laatste kilometer langs de kant staan, zij sleuren me wel over de finish heen, mocht het dan echt te zwaar worden. 
En daar is het bordje met 20 kilometer! We zijn er bijna! En opeens voel ik iemands hand op mijn schouder "Come on Nienke!!!! We are almost there! Come on, we are going to sprint the last kilometre!!!!!" Liz was terug! En ze stond er op om alles, maar dan ook echt alles te geven voor de laatste kilometer. Ik kon het niet maar deed het toch, ik ging niet zonder Liz over de finish; we hadden elkaar beloofd om samen te finishen als we bij elkaar in de buurt zouden zijn op het eind. En daar gingen we, 12km per uur voor onze laatste kilometer! Met mijn laatste beetjes kracht heb ik geprobeerd een glimlach op mijn gezicht te toveren toen ik zag dat onze bruto tijd voor onze ogen op 2 uur en 5 minuten sprong! En drie keer raden wat per ongeluk het nummer geworden was wat ik hoorde toen ik de finish over ging? I´m Alive!!!!! Ik ben Liz enorm dankbaar voor de laatste push die ze gegeven heeft. En Elaine? Zij is onze echte kampioen met een tijd onder 1 uur en 58 minuten!!!! Maar als echte Nederlander ben ik de enige geweest die ook keurig de 10 kilometer naar huis gefietst heeft! Links- Project Chamroen van Microkrediet voor Moeders in Cambodja |